Χρωματιστή Τάξη: Το μονοπάτι με τα γαρίφαλα (μικρή γιορτή για το Πολυτεχνείο)

Πριν πολλά χρόνια, γενναίοι φοιτητές και φοιτήτριες κλείστηκαν στο κτίριο του Πολυτεχνείου και φώναζαν συνθήματα για την Ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Ζητούσαν να φύγουν αυτοί που κυβερνούσαν άδικα και βάναυσα την Ελλάδα και δεν άφηναν τους Έλληνες να ζήσουν ελεύθεροι.

Ας τιμήσουμε αυτούς τους νέους με τη δική μας μικρή γιορτούλα.

Στη μέση της σκηνής θα σχεδιάσουμε ένα μονοπάτι με έντονο χρώμα.

Κάθε παιδί, αφού πει το ποίημά του ή κάνει το δρώμενο, θα ακουμπάει ένα κόκκινο γαρίφαλο στο δάπεδο, στο περίγραμμα του μονοπατιού.

ΣΚΗΝΗ 1

Τα παιδιά αντικρύζουν το κτίριο του Πολυτεχνείου, και νιώθουν δέος.

Απαγγέλουν τα ποιήματά τους και ακουμπάνε τα γαρίφαλα στο μονοπάτι.

Στέκομαι τώρα για λίγο
μ' ένα λουλούδι στο χέρι
και την αγκαλιά ανοίγω
σ' αυτά τα ιερά τα μέρη.

Κλείνω μέσα τη χαρά,
κλείνω και τη λύπη
και την ελπίδα γεννούν
της καρδιάς μου οι χτύποι.

ΣΚΗΝΗ 2

Τα παιδιά μπαίνουν στη σκηνή κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Οι φοιτητές, σαν ήρωες

από παλιά ιστορία,

γενναίο αγώνα κάνουνε

για την ελευθερία.

Τον φόβο δεν τον ξέρουνε,

συνθήματα φωνάζουν.

Με τις ζωές τους, τις μικρές,

την ιστορία αλλάζουν.

ΣΚΗΝΗ 3

Τα παιδιά κρατούν μαύρα χαρτόνια-κάγκελα.

Πίσω τους βρίσκονται οι φοιτητές.

Τα κάγκελα πέφτουν και η δικτατορία νικιέται.

Μπροστά στη σιδερένια πόρτα

τα τανκς στέκονται βουβά.

Μέσα κορίτσια κι αγόρια,

αγρίμια σε μαύρα κλουβιά.

Σε λίγο όλα τελειώνουν

κι η πόρτα θα σωριαστεί.

Μα οι φωνές δυναμώνουν

ψυχή που θα δοξαστεί.

ΣΚΗΝΗ 4

Το μονοπάτι συνεχίζει να σχηματίζεται από τα γαρίφαλα των παιδιών που λένε τα ποιήματα.

Ένα γαρίφαλο μικρό
σου έφερα και πάλι.
Στην πόρτα σού το άφησα,
στο πέτρινο κεφάλι.

Το χρώμα είναι κόκκινο
μα άσπρη, η ψυχή μου.
Θα 'θελα λίγο να το δεις,
να νιώσεις την πνοή μου.

ΣΚΗΝΗ 5

Όλα τα παιδιά εμφανίζονται στη σκηνή κρατώντας τώρα ήλιους

που θα φωτίζουν το μέλλον.

Αποχαιρετούν τραγουδώντας.

Το Πολυτεχνείο ζει
για πάντα στην καρδιά μας.
Σαν ηλιαχτίδα φωτεινή,
φωτίζει τα όνειρα μας.

Το Πολυτεχνείο ζει
μέσα από τις φωνές μας.
Και σαν να μην πέρασε στιγμή
φλογίζει τις ζωές μας.

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο

(Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος)

👀 Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο (οργανικό)

ΟΔΗΓΙΕΣ

1. Το θεατρικό είναι για 20 περίπου παιδιά. Ωστόσο ο αριθμός των παιδιών που συμμετέχουν μπορεί να τροποποιείται κάθε φορά, ανάλογα με τις ανάγκες και τη σύνθεση της τάξης.

2. Η διάρκεια του θεατρικού είναι 30 περίπου λεπτά και εξαρτάται από τα πόσα εμβόλιμα τραγούδια θα υπάρχουν.

3. Μπορούν, αν χρειάζεται να προστεθούν ποιήματα.

💁 Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μέσα από την τέχνη (ποιήματα και πίνακες)

💁 Το Πολυτεχνείο ζει (ποιήματα για παιδιά)

7. Μπορούν να προστεθούν και άλλα τραγούδια στην παράσταση.

💁 17 Τραγούδια για την επέτειο του Πολυτεχνείου

8. Στην παράσταση γίνεται να διαβαστούν οι εκφωνήσεις του Ραδιοφωνικού Σταθμού του Πολυτεχνείου, να ακουστούν ηχητικά ή να προβληθούν βίντεο με ντοκουμέντα της εποχής, κατάλληλα για παιδιά.

💁 Εδώ Πολυτεχνείο, οι εκφωνήσεις του ραδιοφωνικού σταθμού

9. Δες επιπλέον υλικό για την 17η Νοέμβρη που θα σε βοηθήσει.

💁 17η Νοέμβρη